اسلام عنايت خاص دارد كه انسان «خود» را بشناسد و جا و موقع خويشتن را در جهان آفرينش تشخيص دهد.اينهمه تاكيد در قرآن در مورد انسان براى اين است كه انسان خويشتن را آنچنانكه هست بشناسد و مقام و موقع خود را در عالم وجود درك كند و هدف از اين شناختن و درك كردن اين است كه خود را به مقام والايى كه شايسته آن است برساند
.
قرآن كتاب انسان سازى است، يك فلسفه نظرى نيست كه علاقهاش تنها به بحث و نظر و چشم انداز باشد، هر چشم اندازى را كه ارائه مىدهد براى عمل و گام برداشتن است.
قرآن كوشاست كه انسان «خود» را كشف كند.اين «خود» ، «خود» شناسنامهاى نيست كه اسمت چيست؟اسم پدرت چيست و در چه سالى متولد شدهاى؟تابع چه كشورى هستى؟از كدام آب و خاكى و با چه كسى زناشويى برقرار كردهاى و چند فرزند دارى؟ آن «خود» همان چيزى است كه «روح الهى» ناميده مىشود و با شناختن آن 
«خود» است كه[انسان]احساس شرافت و كرامت و تعالى مىكند و خويشتن را از تن دادن به پستيها برتر مىشمارد، به قداستخويش پىمىبرد، مقدسات اخلاقى و اجتماعى برايش معنى و ارزش پيدا مىكند.
.کلیک کنید
شهید مطهری
ادامه مطلب
نوشته شده توسط معصومه مقدم در دوشنبه 16 مهر1386 و ساعت 2:50 بعد از ظهر